EBEVEYNLİĞİN 'E' HALİ: ENDİŞE

 Ebeveynliğin binbir hali vardır. Her gün daldan dala konar, duygudan duyguya sürüklenir, pestiliniz çıkana kadar binbir role bürünürsünüz. Ama bir hali vardır ki, çocuğu ya da çocukları kucağınıza aldığınız anda bir gelir ve asla gitmez. Başkalarıyla kol kola yürür bazen önden gider, bazen arkadan takip eder ama hep ordadır. Aslında bişey diyim mi? Yanlış dedim onu! Çocuğu kucağınıza aldığınızda değil, daha öncesinde geliyo. Hamile olduğunuzu öğrendiğinizde.

Yetiştiğimiz ve yetiştirildiğimiz ülke itibariyle zaten Endişe kardeşimiz bizim can dostumuz, istesek de istemesek de. E insani bir duygu sonuçta ama bizim gibi temelde geleceğinden endişeli yetişen insanlar için yeri bambaşka. Ya sınavdan geçemezsem, ya takdir alamazsam, ya bilmemne lisesini kazanamazsam, ya üniversiteye giremezsem, ya iş bulamazsam, ya aşk bulamazsam, ya çocuğum olmazsa... Daha binlercesi! Bize çizilen tek yol dışında ihtimaller olamazmış gibi, sanki bilmemne lisesinde okumazsan, falan üniversiteyi bitiremezsen, top 10 bölümler arasından birini okumazsan, zamanında evlenmezsen iyi bir hayatın olamazmış gibi hissettirildik. Bu çizginin dışı büyük bir endişe sebebi oldu hep. İstisnalara girmiyorum güzel kardeşim yoksa tabii ki kendi yolunu çizen, bu anlayışa karşı çıkabilen, risk alabilen ve endişesini kontrol edebilen o güzel insanlar var. Onları öpüp vitrine koyuyoruz. Ben diğer çoğunluktan bahsediyorum.

Yani demem o ki genimize kodlanmış zaten bu illet! Ebeveynlik sadece onu coşturan katmanlardan bir tanesi. Ama galiba farkı şu ki, ebevenlikten kelli gelen o endişe hiç gitmiyo.

Kalbi attı mı, tekmeledi mi, kordonu boynuna dolandı mı ile başlıyo; ateşi mi çıktı, ishal mi oldu, kakasının rengi mi değişti ile gelişiyo; okumayı öğrenemedi mi, arkadaşıyla kalemini paylaşmadı mı, bisikletten düşer mi ile değişiyo; acaba hangi kursa göndersek, düğme dikmeye mi yönlendirsek yoksa iğne oyası işlemeye mi yönlendirsek, bütün karnelerini sarımsaklasak da mı saklasak ile saçmalamaya başlıyo. 

Bu sırada iç sesin sürekli sana uyarı veriyo -  sadece iç sesin değil hatta bütün sosyal medya - 'mutlu ebeveyn mutlu çocuk demektir'. Endişelenme, endişelensen bile çocuğa belli etme valla o da senden endişeyi öğrenir ha! Sen rahat ol. Rahatla. Evet sal, sal, sal kendini. Bak olmadı gözlerin hala gergin, anlar o çocuk senin endişeni! Ulan adını bile koymuşlar: 'kan kus, kızılcık şerbeti içtim de'. He canım, sen de haklısın.

Bu konuda aldığım en iyi tavsiye kadın doğum doktorumdan gelmişti: Sen sadece kendi kontrol edebildiklerine odaklan! Bunu daha önce duymuş olma ihtimalin çok yüksek ama uygulayabilmiş olma ihtimalin çok düşük bence! Ben yapabildin mi? Bir süre evet. Ama hep kendime bu soruyu sorarak. 'Benim yapabileceğim bişey var mı?' 

Bunu kimseye yöntem olarak önerecek halim falan yok, niyetim burda psikolojik danışmanlık vermek değil. Maksadım bunu demiş olmak sadece. 

Ebeveynlik halli bir iştir ve bunun e hali endişedir.

Başka diyeceğim yok hakim bey, davayı kapatabilirsiniz.