Bunu Ben Dedim

 Londra! Dünyanın en bilindik metropollerinden birisi. United Kingdom'un başkenti. Woow bir şehir. Yaşaması da Woow ama bir o kadar da zor. 3 yıl önce yana yakıla yurtdışında pozisyon bakarken, neresi olursa olsun diye çıkmıştık yola. Önüme ilk çıkan bu oldu. Her şey de yolunda gidince bir Kasım ayında çoluk çombalak kedimizi burda bulduk. İstanbul'ya yaşıyorum dediğinizde 'nerde oturuyorsun' sorusu tam olarak burada da geçerli. Nasıl ki İstanbul'un içinde onlarca İstanbul vardır, işte aynısından burda da var. Dolayısıyla Londra'da nerede yaşayacağın konusu mühim ve titizlikle incelenmesi gereken bir mevzu. Biz bu konuya özellikle benden asla beklenmeyecek şekilde sistemli şekilde yaklaşıp, konuyu atomu parçalarına ayırmak hassasiyetinde çalıştık. Zira çok bileşenli bir mevzu. İşe mesafesi, okulları, güvenliği, merkeze uzaklığı, toplu taşımaya erişimi falan derken konu arapsaçı.  Takı kutusunda birbirine girmiş kolyeleri ayrıştırır gibi incelikli bir çalışma yür...

 Ebeveynliğin binbir hali vardır. Her gün daldan dala konar, duygudan duyguya sürüklenir, pestiliniz çıkana kadar binbir role bürünürsünüz. Ama bir hali vardır ki, çocuğu ya da çocukları kucağınıza aldığınız anda bir gelir ve asla gitmez. Başkalarıyla kol kola yürür bazen önden gider, bazen arkadan takip eder ama hep ordadır. Aslında bişey diyim mi? Yanlış dedim onu! Çocuğu kucağınıza aldığınızda değil, daha öncesinde geliyo. Hamile olduğunuzu öğrendiğinizde. Yetiştiğimiz ve yetiştirildiğimiz ülke itibariyle zaten Endişe kardeşimiz bizim can dostumuz, istesek de istemesek de. E insani bir duygu sonuçta ama bizim gibi temelde geleceğinden endişeli yetişen insanlar için yeri bambaşka. Ya sınavdan geçemezsem, ya takdir alamazsam, ya bilmemne lisesini kazanamazsam, ya üniversiteye giremezsem, ya iş bulamazsam, ya aşk bulamazsam, ya çocuğum olmazsa... Daha binlercesi! Bize çizilen tek yol dışında ihtimaller olamazmış gibi, sanki bilmemne lisesinde okumazsan, falan üniversiteyi bitiremez...